فرصت ها و تهدیدهای بوم گردی در مازندران

اشکان جهان آرای - ساری-خبرنگار: ذائقه جامعه امروز در سراسر جهان گرایش زیادی به فرهنگ های بومی دارد.

فرصت ها و تهدیدهای بوم گردی در مازندران

حتی در سینما و به ویژه سینمای مستند نیز می توان این موضوع را به وضوح لمس کرد. در معماری، موسیقی و سایر بخش ها نیز وام دریافت از داشته های بومی کاملا مرسوم و سازنده است. با نزدیک شدن به فصل تابستان و در پیش بودن تعطیلات خرداد، رفت و آمدها به مازندران بیشتر می گردد و اقامتگاه ها نیز مهمانان بیشتری جذب می نمایند. از همین حالا برای تعطیلات انتها هفته، اتاق های عمده مجموعه های بوم گردی پر است. چند سالی هست که در مازندران، اقامتگاه های بوم گردی در حال گسترش هستند و به مقصدها و بهانه های اصلی سفر بسیاری از مسافران تبدیل شده اند. توجه به این حوزه از گردشگری و برنامه ریزی هایی که از حدود 4 سال پیش در استان برای رونق بوم گردی انجام شد، همچنین استقبال مسافران از تجربه حضور در اماکن بومی و لمس اجزای زندگی بومیان سبب شد در نقاط مختلف استان تعداد زیادی از جوانان و خانواده ها برای فعالیت در عرصه بوم گردی آستین بالا بزنند.

  • گستردگی بوم گردی

از نگاه متخصصان گردشگری، بوم گردی یعنی سفر به سرزمین هایی که بتوان از اکو یا بوم در آن سرزمین تجاربی کسب کرد. در حقیقت بوم گردی بخشی از گردشگری طبیعی است. اکوتوریسم شامل بخش های زیادی می گردد که یکی از آنها سفر به طبیعت است، اما می تواند همه ابعاد زندگی یک جامعه محلی را در بر بگیرد. یکی از متخصصان این حوزه که در مازندران نیز حضور و فعالیت دارد، بر این باور است که مازندران بهترین موقعیت را برای رشد بوم گردی دارد و با کمی کوشش و برنامه ریزی می توان استان را از نظر کسب درآمد در سطح بسیار بالایی قرار داد. دکتر جعفر اولادی قادیکلایی فوق دکترای اکوتوریسم اجزای زندگی مردم مناطق کوهستانی شامل آیین ها، رسوم، غذاها، پوشاک و صنایع دستی و سبک زندگی را جزو جاذبه های بوم گردی می داند و معتقد است، هر کدام از اجزای زندگی مردم یک منطقه سنتی و بومی ظرفیت تبدیل به یک جاذبه در بوم گردی را دارد.

  • احتیاج به ترسیم راه

وی ضمن مثبت و خوشایند دانستن رشد فعالیت های گردشگری مازندران در زمینه بوم گردی، تهدیدی را نیز متوجه این فعالیت درآمدزا و مهم می داند و بر این باور است که اگر بوم گردی در مازندران و شمال ایران دارای برنامه ای معین و راهبردی برای توسعه نباشد، در آینده دچار مشکل خواهد شد. اولادی قادیکلایی با بیان این که باید برای هر 4 منطقه ساحلی، جلگه ای، میان بند جنگلی و مناطق ییلاقی و کوهستانی و رونق بوم گردی در آنها برنامه ریزی داشته باشیم، گفت: نباید بوم گردی را فقط به اقامت مسافران در خانه های روستایی، خوردن غذاهای محلی و قدم زدن در راستا زیبا یا جنگل نوردی محدود کنیم. اگر چنین نگاهی به بوم گردی داشته باشیم، راستا را اشتباه آمده ایم؛ چراکه توجه به اجزای زندگی بومیان هر منطقه است که جاذبه های بوم گردی را در استان بیشتر می نماید.

این پژوهشگر بوم گردی و اکوتوریسم ادامه داد: ظرفیت های بوم گردی ما فقط طبیعت و بافت های قدیمی نیست. بسیاری از محصولات فرعی جنگل های ما می توانند برای گردشگر جاذبه داشته باشند. تهیه دوشاب خرمالو، چیدن ولیک، زرشک، ازگیل، سیب وحشی، گردو و بسیاری از گیاهان دارویی یا انواع قارچ های جنگلی هم می توانند در برنامه ریزی ها برای بوم گردی قرار بگیرند. عضو هیات علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری 2 اصل حفاظت از طبیعت و ایجاد درآمد برای بومیان منطقه را از پایه های اساسی بوم گردی برشمرد و اظهار کرد: در تعریف درست بوم گردی باید از بومیان برای اجرای طرح یاری گرفته گردد تا آنها منتفع شوند. بسیاری از بومیان می توانند در راستا درست به فعالیت های بومی وارد شوند و درآمد کسب نمایند. البته در این راستا تعریف و در نظر دریافت طرح های تولیدات بومی برای مجموعه های بوم گردی مازندران اهمیت بسیار زیادی دارد.

  • بایدهای توسعه بوم گردی

وی تنوع خدمات و گوناگونی تجارب برای مسافران در هر مجموعه را از الزامات رونق بوم گردی می داند و معتقد است که اگر همه مجموعه ها خدماتی مشابه یکدیگر ارائه نمایند تفاوتی با هم نخواهند داشت. اولادی قادیکلایی ادامه داد: وقتی اجزای بوم و فرهنگ ها و سبک زندگی ها متفاوت هستند، بوم گردی ها نمی توانند و نباید شبیه به هم باشند. برای گردشگر باید حضور در یک مجموعه بوم گردی گیلان یا غرب مازندران متفاوت از تجربه حضور در یک مجموعه بوم گردی در مناطق مرکزی و شرقی مازندران باشد.

وی ترسیم چشم انداز برای بوم گردی را در مازندران یک اولویت برای بقای این فعالیت درآمدزا برشمرد و اضافه کرد: بوم گردی صرفا ایجاد یک اقامتگاه و عرضه غذای محلی نیست. پیش از اجرای هر طرح و ایجاد هر مجموعه باید مطالعات گسترده ای در خصوص ظرفیت ها انجام داد. همچنین باید توجه داشت که در یک منطقه تراکم بالای طرح ها و مجموعه ها را نداشته باشیم، زیرا تمرکز فعالیت ها در یک منطقه به مرور آسیب هایی در پی خواهد داشت. گام های برداشته شده در برخی نقاط مازندران برای شروع به کار و رونق بوم گردی مناسب است، اما این گام ها نباید نیمه کاره بمانند.

  • نقش موزه میراث روستایی در رونق بوم گردی

میل و استقبال مسافران از حضور در چنین فضاهایی سبب شده که مسئولان استان علاوه بر حمایت از اجرای طرح های بوم گردی، با جدیت بیشتری برای ایجاد موزه میراث روستایی استان های شمالی در مازندران پیگیر باشند. چند روز پیش در ابتدای هفته میراث فرهنگی، مهدی ایزدی معاون میراث فرهنگی مازندران از در حال اجرا بودن مرحله مطالعات ایجاد موزه روستایی استان های شمالی کشور در رامسر اطلاع داد و گفت که ساخت این موزه روستایی در باغ 8 هکتاری رامسر با 70 میلیارد تومان اعتبار انجام می گردد. اولادی قادیکلایی معتقد است که حتی در ایجاد چنین مجموعه هایی نیز باید به اجزای فرهنگ بومی و تاثیرشان بر رونق فعالیت اقامتگاه های بوم گردی توجه داشت.

وی اظهار کرد: مازندران ظرفیت بسیار مناسبی برای ساخت مجموعه موزه میراث روستایی دارد. در برخی کشورها روستاهایی وجود دارند که گردشگر با ورود به آنها به 100 سال قبل سفر می نماید. این روستاها به شکلی طراحی شده اند که مشاغل مانند دهه های گذشته باشد، مردم به همان سبک زندگی نمایند و لباس بپوشند تا گردشگر برای حضور در آنها جذب گردد. این مجموعه ها شاید ارتباط مستقیمی به بوم گردی نداشته باشند، اما می توانند گردشگران علاقه مند به فرهنگ بومی را برای حضور در مجموعه های بوم گردی ترغیب نمایند. این پژوهشگر بوم گردی و اکوتوریسم ادامه داد: ما در مازندران به چنین مناطقی احتیاج داریم، چون اشتغال و درآمد ایجاد می نمایند. با توجه به تجربه ای که از اجرای طرح موزه روستایی در گیلان و برخی کشورها داشتم، زیرساخت اجرای همه این طرح ها در مازندران وجود دارد.

منبع: همشهری آنلاین

به "فرصت ها و تهدیدهای بوم گردی در مازندران" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "فرصت ها و تهدیدهای بوم گردی در مازندران"

نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید